Kategoria: Bez kategorii

W dniach 5 – 6 października br. na Malcie odbyła się konferencja „Nasz Ocean”, której gospodarzem była Unia Europejska.

W trakcie wydarzenia, Unia Europejska zobowiązała się do podjęcia działań na całym świecie, mających na celu poprawę stanu zdrowotnego, czystości i bezpieczeństwa oraz poziomu ochrony mórz. Ma to stanowić zachętę zarówno dla rządów jak i podmiotów sektora prywatnego, by zmierzyć się z wyzwaniami związanymi ze stanem oceanów.

Unia Europejska ogłosiła, że zajmie się m.in.

• opracowaniem, jeszcze w 2017 r., projektu środków prowadzących do ograniczenia zarzutów do morza odpadów wytwarzanych przez statki;
• wdrążeniem dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej przez Państwa Członkowskie przeznaczając na ten cel kwotę 2 mln EURO. Celem jest osiągnięcie do 202 r. dobrego stanu środowiska w wodach Państw Członkowskich oraz ochrona zasobów, od których zależy działalność gospodarcza związana z morzem;
• dotacjami na dofinansowanie nowych, obiecujących projektów we wschodzących sektorach niebieskiej gospodarki* UE przeznaczając na ten cel około 8 mln EURO.

*  Niebieska Gospodarka – tzw. „Niebieski wzrost” to długoterminowa strategia wspierania zrównoważonego wzrostu w całym sektorze morskim. Zwrócono w niej uwagę na fakt, że morza i oceany stanowią siłę napędową gospodarki europejskiej oraz mają duży potencjał w zakresie innowacji i wzrostu.

Obchody Jubileuszu 35-lecia Samorządu Radców Prawnych odbyły się w sobotę 23 września 2017 r. na Zamku Królewskim w Warszawie.

Program uroczystości

Ramowy porządek obchodów Jubileuszu, rozpoczynających się o godzinie 18 obejmował m.in.:

19. 19.00 – część oficjalną, wręczenie odznak honorowych „Zasłużony dla Samorządu Radców Prawnych”,
20. 20.00 – spotkanie w ogrodach Pałacu Zamoyskich o charakterze koktajlowym.

Wśród uczestników znalazł się m.in. zastępca Szefa Kancelarii Prezydenta RP Paweł Mucha, który w imieniu Prezydenta Andrzeja Dudy odczytał list  doceniający dorobek samorządu radcowskiego i zawierający apel o włączenie się radców w dyskusję w ramach prezydenckiej inicjatywy zmiany konstytucji, jak również Pierwsza prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Gersdorf. Część oficjalną uroczystości poprowadziła dziennikarka i prezenterka telewizyjna – Magda Mołek.

Rys historyczny:

Początek samorządu dała ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Rok później odbył się I Krajowy Zjazd Radców Prawnych, który wybrał władze, a pierwszym prezesem Krajowej Rady został mec. Józef Zych.

Obecnie, od 1989 r. radcowie prawni mogą wykonywać zawód w kancelariach, a ponadto, mogą też wykonywać zawód na podstawie umowy o pracę – to głównie odróżnia radców od adwokatów.

Prace nad reformą Prawa wodnego miały na celu, przede wszystkim, implementację Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (zwanej dalej Ramową Dyrektywą Wodną), która w preambule stanowi, że wspólnotowa polityka wodna wymaga przejrzystych i spójnych ram legislacyjnych. Co za tym idzie, na poziomie krajowym, konieczne stało się wprowadzenie przepisów prawnych zapewniających pełną regulację prawną tego obszaru.

W związku z fundamentalnym celem Ramowej Dyrektywy Wodnej, jakim jest pełna realizacja zlewniowej polityki gospodarowania wodami poprzez wprowadzenie zarządzania poprzez jeden podmiot, od 1 stycznia 2018 r. funkcjonować będzie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej: „Wody Polskie”). Nastąpi zatem przekształcenie roli centralnego organu administracji rządowej (Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej) oraz urzędu obsługującego organ (Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej), w państwową osobę prawną.

Organem Wód Polskich będzie Prezes Wód Polskich. Prezes będzie powoływany i odwoływany przez Ministra Środowiska, a swoje zadania ma wykonywać przy pomocy zastępców Prezesa oraz kierowników jednostek organizacyjnych Wód Polskich. Ponadto, dojdzie do przekształcenia dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz regionalnych zarządów gospodarki wodnej w jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

NOWE ROZWIĄZANIA:

1. Ustanowienie ustawowego prawa pierwokupu Skarbu Państwa w odniesieniu do wszelkich gruntów pod śródlądowymi wodami stojącymi, niezależnie od powierzchni takich wód czy samego gruntu.  Co za tym idzie, każda transakcja sprzedaży takiej nieruchomości będzie mogła dojść do skutku, jeśli reprezentujący Skarb Państwa starosta nie skorzysta z prawa pierwokupu. Starosta będzie miał miesiąc na złożenie oświadczenia o wykonaniu przysługującego mu prawa. W związku z tym, że ustawa Prawo wodne nie wskazuje, jakie skutki powodować będzie sprzedaż wspomnianej nieruchomości bez zawiadomienia Skarbu Państwa, zastosowanie będą miały przepisy Kodeksu Cywilnego – a więc zbycie będzie bezwzględnie nieważne.
2. Wprowadzenie procedury ustalenia charakteru wód. Z wnioskiem wystąpić może właściciel gruntu przyległego do wód. Wniosek ten ma zawierać dość skomplikowane dane, a dodatkowo, obligatoryjnym załącznikiem mają być mapy sytuacyjno-wysokościowe obrazujące przebieg wód od ujścia do źródeł. Decyzję ustalającą charakter wód wydawać będzie Minister Środowiska.
3. Wprowadzenie pojęcia „usług wodnych”. Polegać one mają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód wykraczające poza zakres powszechnego, zwykłego czy też szczególnego korzystania z wód (np. wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi). Za usługi wodne pobierane będą odpowiednie opłaty. Konieczne będzie również uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego.
4. Wprowadzenie sankcji. Po pierwsze w postaci opłat podwyższonych, które będą nakładane przez organy administracji za pobór wód bez pozwolenia wodnoprawnego bądź też z jego naruszeniem. Po drugie w postaci decyzji o zakazie korzystania z wód przez dany zakład.

Zasadniczym instrumentem finansowania Wód Polskich będą wpływy z opłat za usługi wodne i z opłat podwyższonych generowanych w obszarze gospodarki wodnej. Wody Polskie będą mogły otrzymywać również dotacje z budżetu państwa, jednak ich przyznanie nie będzie obligatoryjne, zależeć będzie natomiast od decyzji właściwych organów. Ponadto, Wody Polskie będą mogły otrzymywać środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej.

Z końcem lipca Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Ustawa wprowadzająca system monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych, tj. m.in. paliw płynnych, alkoholu skażonego i suszu tytoniowego, weszła w życie w kwietniu bieżącego roku, a proponowane zmiany mają uzupełnić dotychczasowy system o dane geolokalizacyjne zgłaszane do istniejącego już rejestru teleinformatycznego.
Na wspomniane wyżej dane geolokalizacyjne mają się składać przede wszystkim współrzędne geograficzne określające położenie pojazdu, a także data oraz godzina pozyskania tych współrzędnych. W celu pozyskiwania danych geolokalizacyjnych w art. 4 ust. 1 ustawy zaproponowano wprowadzenie, obok rejestru zgłoszeń, dwa nowe środki techniczne służące monitorowaniu przewozu towarów, tj. lokalizator oraz zewnętrzny system lokalizacji wykorzystywany przez przewoźnika.
Przez lokalizator należy rozumieć urządzenie telekomunikacyjne, które wykorzystuje technologię pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano specjalne oprogramowanie udostępnione przez Krajową Administrację Skarbową. Wraz z wprowadzeniem nowych środków technicznych, na przewoźników nałożony zostanie nowy obowiązek polegający na zgłaszaniu do rejestru indywidualnego numeru lokalizatora lub urządzenia zainstalowanego w pojeździe, służącego do monitorowania przez przewoźnika należących do jego floty środków transportu. Ponadto przewoźnicy oraz kierujący pojazdami będą odpowiedzialni za nieprzerwane dostarczanie aktualnych danych geolokalizacyjnych.
Istniejący dotychczas rejestr teleinformatyczny będzie wykorzystywany do gromadzenia i przetwarzania danych geolokalizacyjnych otrzymanych z lokalizatora lub zewnętrznego systemu lokalizacji. Dzięki porównaniu danych dotyczących konkretnego przewozu zamieszczonych w rejestrze z danymi geolokalizacyjnymi, możliwe będzie uzyskanie faktycznego obrazu przemieszczania towarów objętych obowiązkiem zgłaszania. Powyższe ma się realnie przyczynić do skuteczniejszego uszczelnienia systemu podatkowego.
Wraz z nowymi obowiązkami wprowadzone mają zostać kary za nieprzekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych do systemu monitorowania drogowego oraz za brak wyposażenia pojazdu w lokalizator (kara w wysokości 10 000,00 zł) oraz za stwierdzenie w czasie kontroli nieprawidłowego użytkowania lokalizatora (kara w wysokości od 5 000 do 7 500 zł).
Na tym etapie projekt zostanie przekazany do Sejmu gdzie będą trwały dalsze prace. Przewiduje się, iż projektowane zmiany mają wejść w życie po 14 dniach od daty ich ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.
/KH/

Ministerstwo Rozwoju przygotowało projekt ustawy o sukcesji dla firm, który ma zostać poddany konsultacjom publicznym i uzgodnieniom międzyresortowym. Wskazuje się, iż na dzień dzisiejszy jednoosobową działalność gospodarczą prowadzą ponad 2 miliony przedsiębiorców. W związku z tym, że firmy te osiągają coraz większe obroty i tworzą coraz więcej miejsc pracy, a także prowadzone są często przez całe rodziny, w ocenie Ministerstwa Rozwoju koniecznym stało się wprowadzenie zmian mających na celu umożliwienie kontynuowania takiej działalności po śmierci przedsiębiorcy, a także ułatwienie przeprowadzenia firmy przez okres formalności spadkowych. Dotychczas prawo regulowało jedynie dziedziczenie majątku przedsiębiorcy, jednakże nie dawało możliwości dalszego prowadzenia jego działalności. Wraz ze śmiercią przedsiębiorcy wygasają bowiem umowy o pracę, a także kontrakty handlowe, zezwolenia i koncesje.

Ministerstwo Rozwoju przewiduje następujące zmiany:

• Umożliwienie osobie prowadzącej działalność gospodarczą ustanowienia zarządcy sukcesyjnego, który będzie zarządzać przedsiębiorstwem po śmierci przedsiębiorcy do czasu dopełnienia wszystkich formalności związanych ze spadkiem. Możliwość taką będą mieli również następcy prawni zmarłego przedsiębiorcy lub małżonek, który jest współwłaścicielem przedsiębiorstwa, w terminie 2 miesięcy od śmierci przedsiębiorcy. Zarząd sukcesyjny będzie mógł trwać do dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy, a o ewentualnym przedłużeniu tego okresu będzie decydować sąd;
• Utrzymanie w mocy zawartych przez zmarłego przedsiębiorcę kontraktów cywilnoprawnych, jednakże z wyłączeniem tych, które miały charakter osobisty. Jeżeli przedsiębiorca sam powoła zarządcę sukcesyjnego, wówczas umowy nie wygasną, jednakże gdy zarządca zostanie powołany przez następców prawnych, wówczas to oni zdecydują o dalszym obowiązywaniu tych umów;
• Utrzymanie w mocy umów o pracę, przy czym tak jak w przypadku kontraktów cywilnoprawnych, nie wygasną one jeżeli przedsiębiorca ustanowił zarządcę sukcesyjnego. Jeżeli jednak zarządca zostanie wyznaczony przez następców prawnych przedsiębiorcy, wówczas pracownicy będą mieli możliwość powrotu do pracy na dotychczasowych warunkach. Możliwe będzie również przedłużenie umów o pracę za porozumieniem stron do czasu powołania zarządcy przez spadkobierców;
• Utrzymanie w mocy decyzji administracyjnych, w tym dotyczących zezwoleń czy koncesji, jednakże jedynie jeśli warunki do ich uzyskania nadal będą spełniane. Możliwe będzie również złożenie wniosku o przeniesienie takiej decyzji na następcę prawnego;
• Umożliwienie kontynuacji rozliczeń i zachowania uprawnień dotyczących podatków;
• Zwolnienie spadkobierców od podatku od spadków i darowizn w zakresie nabycia przedsiębiorstwa przez osoby, które będą to przedsiębiorstwo prowadziły. Zwolnienie takie będzie obejmowało spadkobierców niezależnie od pokrewieństwa ze zmarłym przedsiębiorcą.

W świetle proponowanych zmian, ustawa wprowadziłaby system pozwalający na rozbudowywanie przedsiębiorstwa przez kolejne pokolenia, co leży w interesie nie tylko samych zainteresowanych, lecz również korzystnie wpłynie na gospodarkę oraz ochroni prawa kontrahentów i pracowników zmarłego przedsiębiorcy. Jeżeli prace nad ustawą przebiegać będą zgodnie z planem, wówczas Ministerstwo Rozwoju przewiduje, że ustawa wejdzie w życie z początkiem 2018 r.

/KH/

Powyższe związane jest z wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 października 2016 r., w którym TK orzekł, iż art. 754¹ §1 k.p.c. w zakresie w jakim odnosi się do zabezpieczenia przez obciążenie nieruchomości obowiązanego hipoteką przymusową jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Rozstrzygając niniejszą kwestię Trybunał zaakcentował, iż „wprowadzając termin, po upływie którego ustanowiona w postępowaniu zabezpieczającym hipoteka przymusowa wygasa z mocy ustawy, prawodawca ograniczył realizację prawa majątkowego wierzyciela, na którego wniosek ustanowiono zabezpieczenie. Należy jednak podkreślić, że istotą analizowanego zagadnienia nie jest ani sama długość terminu, ani skutek jego upływu. Problem konstytucyjny sprowadza się do pytania, czy uzależnienie biegu terminu od dalszych czynności egzekucyjnych wierzyciela stanowi nieproporcjonalną ingerencję w jego prawa majątkowe, zabezpieczone hipoteką przymusową obciążającą nieruchomość dłużnika.” Ponadto Trybunał zaznaczył, że należy mieć na względzie ratio legis omawianego przepisu, czyli ochronę dłużnika przy równoczesnej mobilizacji wierzyciela do najszybszego uczynienia użytku z udzielonego mu zabezpieczenia. Jednak jeśli mamy do czynienia z sytuacją, w której zabezpieczenie upada niezależnie czy wierzyciel dokonał dalszych czynności egzekucyjnych to błędem jest przyjmowanie, że powyższy przepis skłania wierzycieli do czynienia użytku z udzielonego zabezpieczenia. Można jedynie przyjąć, że rolą tego przepisu jest mobilizowanie wierzycieli do niezwłocznego złożenia do sądu wniosku o wydłużenie miesięcznego terminu w celu zapobieżenia upadkowi zabezpieczenia.

Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej art. 754¹ §1 k.p.c. o 18 miesięcy. Oznacza to, że wyrok TK wejdzie w życie z dniem 30 czerwca 2018 r. Do tego czasu, zgodnie z uwagami TK, ustawodawca powinien wprowadzić odrębny termin niż wskazany przez niniejszy przepis, który będzie terminem upadku zabezpieczenia przez obciążenie nieruchomości dłużnika hipoteką przymusową albo inne rozwiązanie, które zarówno będzie uwzględniać specyfikę powyższego zabezpieczenia, jak i nie będzie sprzeczne z przepisami o księgach wieczystych.

W związku z powyższym Komisja Senacka zaproponowała, aby termin miesięczny wydłużyć o kolejny miesiąc. Termin dwumiesięczny ma być liczony od dnia uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego roszczenie wierzyciela, które podlega zabezpieczeniu hipoteką. Projekt zmian przewiduje również wprowadzenie wymogu zgody pozostałych wierzycieli, co do modyfikacji hipoteki na korzyść jednego z nich, w sytuacji, gdy nastąpi zbieg praw wierzycieli do jednej hipoteki. Zmiany te obejmą również art.111² ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

/AN/

W dniu 27 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 kwietnia 2017 r. o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1132) wprowadzająca zmiany nie tylko w zakresie prawa ochrony konkurencji, lecz również w prawie cywilnym, w zakresie dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym. Ustawa miała na celu implementację przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. dotyczącej dochodzenia roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji.

Zgodnie z wyżej wspomnianą ustawą, zmianie uległ art. 442¹ § 1 kodeksu cywilnego, który otrzymał brzmienie:

„Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”.

Do tej pory przepis ten brzmiał bardzo podobnie, jednakże nie przewidywał możliwości obliczania terminu przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym od dnia, w którym poszkodowany przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Powyższa zmiana wynika z implementacji art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/104/UE. Chociaż sama dyrektywa znajduje zastosowanie do roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji, to jednak ustawodawca, dochodząc do przekonania, iż takie rozwiązanie należy uznać za właściwe i odpowiadające pożądanemu kierunkowi rozwoju instytucji przedawnienia, wprowadził zmianę do ogólnego przepisu kodeksu cywilnego regulującego bieg terminu przedawnienia wszelkich roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym,

Należy zwrócić uwagę, iż wprowadzona zmiana była wcześniej przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, jednakże Sąd ten zajmował do tej pory odmienne stanowiska w tej kwestii. O ile w najświeższym wyroku Sąd Najwyższy uznał, iż początek określonego w art. 442¹ § 1 kodeksu cywilnego trzyletniego przedawnienia należy łączyć z faktyczną wiedzą poszkodowanego o osobie obowiązanej do naprawienia szkody (wyrok SN z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt V CSK 680/15), o tyle we wcześniejszym wyroku Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że jeżeli po powstaniu pierwszych podejrzeń co do osoby sprawcy poszkodowany ma możliwość zdobycia dalszych informacji potwierdzających te podejrzenie, bieg trzyletniego terminu należy liczyć od chwili, w której przy zachowaniu należytej staranności, mógł był takie dalsze informacje zdobyć (wyrok SN z dnia 17 maja2006 r., sygn. akt I CSK 176/05).

Przedmiotowa zmiana ostatecznie rozstrzyga wątpliwości, które mogły wynikać chociażby z rozbieżnych stanowisk Sądu Najwyższego. Należy uznać, iż przekonanie ustawodawcy, które wpłynęło na wprowadzenie omawianej zmiany, było słuszne, a przedmiotowa zmiana potrzebna i ujednolicająca stosowanie przepisu regulującego przedawnienie roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym.

/KP/

Zgodnie z tym artykułem przewoźnik odpowiada, jak za swoje własne czynności i zaniedbania, za czynności i zaniedbania swoich pracowników i wszystkich innych osób, do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu, kiedy ci pracownicy lub te osoby działają w wykonaniu swych funkcji.

Zasada wprowadzona przez art. 3 Konwencji CMR ma istotne znaczenie, ponieważ przewoźnik rzadko wykonuje przewóz osobiście. Najczęściej posługuje się on swoimi pracownikami lub podwykonawcami, którzy często mają status odrębnego przedsiębiorcy. Zasada ta ma charakter wiążący, co oznacza że strony nie mogą wyłączyć umową odpowiedzialności przewoźnika określonej w tym artykule, jednakże można na przewoźnika nałożyć obowiązek osobistego wykonania przewozu.

Przewoźnik odpowiada za osoby, do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu, tylko w zakresie w jakim osoby te działają w wykonaniu swoich funkcji. W związku z tym każdorazowo należy badać, czy czynności w wyniku których wyrządzono szkodę, są czynnościami mieszczącymi się w zakresie zobowiązania przewoźnika.

Z zasadą wyrażoną w art. 3 związana jest zasada z art. 29 ust. 2 Konwencji CMR, zgodnie z którą pracownicy lub jakiekolwiek inne osoby, do których usług odwołuje się przewoźnik dla wykonania przewozu, jeżeli działając w wykonaniu swoich funkcji dopuszczają się złego zamiaru lub niedbalstwa, nie mogą powoływać się na postanowienia rozdziału IV Konwencji CMR, które wyłączają lub ograniczają odpowiedzialność przewoźnika albo które przenoszą na drugą stronę ciężar dowodu. Dlatego też zły zamiar osoby, którą posługuje się przewoźnik, jak również zrównane z takim złym zamiarem niedbalstwo są traktowane tak samo jak zły zamiar bądź niedbalstwo samego przewoźnika (K. Wesołowski, D. Ambrożuk, D. Dąbrowski, Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) Komentarz, Warszawa 2015, s. 93). Konsekwencją powyższego jest również wydłużenie okresu przedawnienia roszczeń od jednego roku do lat trzech, w przypadku gdy osoba przy pomocy której przewoźnik wykonywał przewóz dopuściła się złego zamiaru lub niedbalstwa. Istotną konsekwencją wynikającą z art. 29 ust. 2 Konwencji CMR jest również brak możliwości skorzystania z ograniczenia odpowiedzialności odszkodowawczej zgodnie z art. 23 Konwencji CMR.

Podsumowując, należy uznać zasadę wyrażoną w art. 3 Konwencji CMR jako niezbędną do obrony praw osób uprawnionych. Przyjęcie bowiem, iż przewoźnik nie odpowiada za osoby przy pomocy których wykonuje przewóz, przy często długich łańcuchach przewoźników zaangażowanych do wykonania przewozu, prowadziłoby do sytuacji, w której ciężko byłoby stwierdzić, kto tak naprawdę przewóz wykonywał, a w konsekwencji kto ponosi odpowiedzialność za ewentualną szkodę.

/KH/

Zmiany mają ujednolicić system poboru opłat w państwach członkowskich, m.in. zlikwidować naklejki i winietki, które obecnie są jednym za sposobów poboru opłat za przejazd.

Planowane jest również wprowadzenie płacy minimalnej dla kierowców wykonujących transporty międzynarodowe. Wykonując przewozy na terytorium państwa członkowskiego (przewozy kabotażowe), będą podlegać przepisom o płacy minimalnej obowiązującym w państwie, gdzie przewóz jest wykonywany. Warunkiem jest przebywanie określonej liczby dni w miesiącu na terytorium państwa, planuje się, aby wystarczający był 3 dniowy pobyt. Przykładowo, polski kierowca spędzając łącznie 3 dni w miesiącu na terytorium Niemiec będzie otrzymywał płacę minimalną obowiązującej w Niemczech.

Powyższe zmiany budzą niepokój polskich przewoźników a zarazem krytykę Ministra Infrastruktury, który zapowiada że będzie optował za zablokowaniem regulacji unijnych, które godzą w interesy polskich przedsiębiorców zajmujących się międzynarodowym przewozem towarów.

Jak informowaliśmy wcześniej, zmiany są powodowane implementacją dyrektywy Rady 2014/112/EU wykonującej Umowę europejską dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy w transporcie śródlądowym, zawartą przez Europejskie Stowarzyszenie Żeglugi Śródlądowej (EBU), Europejską Organizację Kapitanów (ESO) i Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF).

Wprowadzone zmiany dostosowały przepisy szeroko rozumianego prawa pracy do specyfiki zatrudnienia  w sektorze żeglugi śródlądowej. Nowelizacja wprowadza m.in. obowiązek ewidencji czasu pracy na statkach, odpowiednie okresy odpoczynku oraz 12 miesięczny okres rozliczeniowy dla pracodawców.